یا علی جان من و جانان تو          

                                      یا علی درد من و درمان تو

یا علی یاری کن و دستم بگیر      

                                     یا علی دست من و دامان تو

یا علی خاک حریمت چون زر است     

                                        یا علی فقر من و احسان تو

من به نام پاک تو دل بسته ام      

                                          یا علی پای من و ایوان تو

یا علی چله نشین صحن تو       

                                      یا علی بَست من و بُستان تو

یا علی عشق تو در رگهای من   

                                      یا علی روی من و چشمان تو

یا علی ما با ولایت زنده ایم       

                                     یا علی  کام من و عرفان تو

یا علی دّر نجف مُهر شماست       

                                    یا علی اشک من و مژگان تو

من به ایوان طلا خو کرده ام       

                                       یا علی شعر من و دیوان تو

" من یمت " صبر دلم را  دل برده است    

                                     یا علی مرگ  من و پیمان تو

یا علی در انتظار رحمتم           

                                     یا علی ظرف من و میدان تو

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد       

                                       یا علی مِصر من و کنعان تو

یا علی، ذکر سحرگاه من است   

                                        یا علی ذکر من و قرآن تو

چرا در ماتم زهرا نگریم ؟

چرا در این غم عظمی نگریم؟ 

علی تنهاست در اندوه زهرا 

چرا با او در این شبها نگریم ؟

حسن اندر فراقش خون فشان است 

چگونه من بر این غمها نگریم ؟

حسین فاطمه گریان و محزون 

شود آیا بر این غمها نگریم ؟

علی تنها شده با کودکانش 

چرا من بر غم مولا نگریم ؟

غم و درد علی پایان ندارد 

چرا آخر به دورانها نگریم ؟

علی پنهان کند اشکش ز طفلان 

چرا چون او به صحرا ها نگریم ؟

علی می گرید و همدم ندارد 

چگونه من چو او تنها نگریم ؟

علی از داغ زهرا داغدار است 

چرا با آه و واویلا نگریم ؟

ز اندوه علی من خون فشانم 

چگونه بر مصیبتها نگریم ؟

عجب نوری است در سیمای بهجت 

چه سودایی است در صهبای بهجت 

یقین محو جمال یار گشته 

که در دل باز گشته نای بهجت 

خوشا دلداده عشق الهی 

جهان پرگشته از آوای بهجت 

همه افرشتگان در صف نشسته 

به استقبال از آقای بهجت

تو یکدم از خدا غافل نبودی 

بدینسان شهره شد آقای بهجت 

خوش آسودی تو در درگاه بانو 

چه لبخندی است در سیمای بهجت 

به پابوس کریمه آرمیدی 

که قم شد جنة الماوای بهجت 

طلب کن از خدا غفران و رحمت 

به نام معجزه آسای بهجت 

یقین بهجت شده مهمان یزدان 

که خوش نوری است در سیمای بهجت 

۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۸