کلیک کنید

یکی از ایرادهای ما آدمهای آخرالزمانی به نظر من اینه که اگه خدای ناکرده تقی به توقی بخوره و  به یه مقامی ، پستی ، مدیریتی ، ریاستی چیزی برسیم دیگه نمی خواهیم تا زمان ملاقات جناب عزرائیل از اون مقام دست بکشیم حتی اگه به قیمت نا جوانمردی با نزدیکترین و صمیمی ترین دوستان و عزیزانمون تموم بشه .خیلیها که عمدا سعی می کنند تا آخرین نفسی که میاد و میره این مقام رو با چنگ و دندون حفظ کنند تا بعد از خودشون هم مراسمشون در اوج شکوه و جلال و جبروت برگزار بشه . اصلا خوش دارن که تو مراسم ختمشون  از تک تک پستهای مدیریتی که داشتن گفتگو بشه و به جای ذکر خوبیها ، از  مقامات مدیریتی  اونها در سازمانهای بویژه دولتی سخن به میون بیاد....

درست مثل حدیث رسول اکرم که فرمودند با پیر شدن فرزند آدم حب دنیا در او قوی میشه ، ما آدمهای آخرالزمانی بخصوص از نوع ایرانیش و بخصوص از نوع مدیری اون  و بویژه از نوع دولتیش خودمونو خفه می کنیم که هر طور شده یه پست مدیریتی برای روز ختممون نگه داریم تا مرگمون هم به شکوه و جلال رویایی ما اضافه کنه .....آره دیگه اگه این پستو واسه خودمون نگه داریم خیلی از مسوولین تو مراسممون شرکت می کنن .... تو چند بخش خبری رادیو و تلویزیون از ما حرف میزنند و خیلی مزیتهای دیگه .... به قول دکتر سریع القلم که می گفت : تو همه کشورها ، همه مدیران  در بخشهای دولتی چند سال کار مدیریتی می کنند و بعد به تدریس و تحقیق می پردازند اما تو ایران افراد می خوان تا لحظه مرگ مقامشون رو حفظ کنند . چقدر فرقه بین  اون از ما بهترونی که می گفتند : دوست داریم بعد از شهادت  از بدن خاکیمون چیزی باقی نمونه که جایی رو تو این دنیا اشغال کنه و ما آخرالزمانیهایی که بعد از رفتن هم دل از مقام و منصبمون نمی کشیم .... عجب موجودات پیچیده ای هستیم ما .....