دوستتان دارم ....

هر چه بیشتر می اندیشم بیشتر شرمنده می شوم . هر چه بیشتر درنگ می کنم بیشتر به کنه و عظمت  وجودی شما پی می برم.  شما شیعیانتان را تنها نمی گذارید . شما بر زندگی آنان و در جزئیات فعالیتهای آنان نظارت می فرمائید . شما نسبت به شیعیانتان مهربانید و بدون آنکه آنان بدانند و بفهمند دستشان را می گیرید و بهترین مقدرات را برایشان  تعیین می فرمائید . شما دست انان را با عنایتهای خود می گیرید و از غرقاب گمراهی و ضلالت نجاتشان می دهید  ومن چه ملموس و چه عینی این حضور گرم شما را احساس می کنم . همچون پدری بزرگوار که رفتار فرزندانش را زیر نظر دارد شما امام عزیز و رئوف نیز نظاره گر اعمال مائید و ای وای بر ما اگر قدر این موهبت را ندانیم .... ای وای بر ما اگر شکر این نعمت الهی را بجا نیاوریم ..... ای وای بر ما اگر از کرامتهای شما غافل باشیم ... کور باد چشمی که شما را نمی بیند ..... وای بر گوشی که صدای محبت شما را نشنود  و وای بر دلی که از شما دور باشد و به زبان ادعای دوستی شما را داشته باشد ..... امام عزیزم ..... من شما را دوست دارم .... یا ابا صالح المهدی از خدا بخواهید که ما را یک لحظه از دامن پر مهر شما خاندان پر کرامت جدا ننماید ......

بهر دیدار تو با سینه زار آمده ام

نقل کرده اند که ابا عبد الله علیه السلام در دوران کودکی ، زمانی در مکانی نشسته بود و اشک می ریخت .... سبب را پرسیدند . فرمود : مدتیست که خواهرم زینب را ندیده ام .... چقدر شما خواهر و برادر به هم وابسته بودید .... چقدر یکدیگر را عاشقانه دوست داشتید و چقدر به هم محبت می ورزیدید ... حتی نقل کرده اند که زمانی که زینب سلام الله به دنیا آمد نیز در آغوش هیچکس آرام نگرفت و آنگاه که در آغوش حسین جای گرفت در برابر چشمان حیریت زده همگان ، گریه اش تمام شد و در آغوش ابا عبد الله آرام گرفت . اما این کودک زیبا خبر نداشت که در آینده ای نه چندان دور ، چگونه عزیزترین عزیزش را در  سخت ترین لحظات نظاره می کند و با تمام وجود بر مصائب او اشک می ریزد .... بی دلیل نبود که زینب زمان زیادی پس از عاشورا زنده نماند .... چون بدون حسین نمی توانست زنده بماند ..... هر چه می اندیشم نمی توانم تصور کنم که چگونه یک عاشق ، محبوب و معشوقش را در گودال قتلگاه ببیند و باز توان بودن در این دنیای وانفسا را داشته باشد .... حقا که میون همه دلها امام از دل زینب ....

یا ابا صالح المهدی

رحلت جانگداز عمع گرامیتان را به ژیشگاه شما تسلیت عرض می کنم

 

 شبه ابیات زیر را از زبان بانوی مصیبت کشیده کربلا زینب سروده ام که وقتی برای اولین بار پس از عاشورا بر سر مزار برادر می نشیند ، چگونه با او نجوا می کند ..... باشد که مقبول درگاه این بانوی بزرگوار قرار گیرد ......ان شاء الله

 

بهر دیدار تو با سینه زار آمده ام                

                                                از غریبی سفر ، روی نزار آمده ام

 

 

من عاشق نتوان طاقت دوری رخت           

                                                 به تمنای تو با قلب فکار آمده ام

 

 

حسرت روی تو و بوی تو و صوت حزین    

                                                 اینهمه در طلبت زار و نزار آمده ام

 

 

به یقین با خبری از سفر و سختی راه                                            

                                             با همه رنج سفر در شب تار آمده ام

 

 

من به قربان سر و روی تو و مقبر تو           

                                              خوب دانی که چرا اینهمه زار آمده ام

 

جان من باز نپرسی ز جدائی عزیز            

                                               بی رقیه همه با سختی کار آمده ام

 

ای فروغ رخ تو شمس دل آرای جهان         

                                               به فروغ رخ تو اینهمه بار آمده ام

 

 

ای نفس باز بگو از جگر تشنه به آب          

                                          من به ذوق نفست یکه سوار آمده ام

 

 

ای حریم حرمت منطقه عشق خدا           

                                         من به عشق حرمت موج سوار آمده ام

 

 

ای عزیز دل تو دست علمدار خدا              

                                       بهر بوسیدن آن یکه سوار آمده ام

 

 

وه خوش آنروز که در بحر تو گردم سر مست

                                         من زینب به تمنای تو با آه و نزار آمده ام

 

زهرا فراهانی - اسفند ١٣٨۶

ای خدا مردم از این شرمندگی

 

یا ابا صالح المهدی

 

میلاد پدر بزرگوارتان را به محضر گرامیتان تبریک عرض می کنم . شبه ابیات زیر را به پدر بزرگوارتان نقدیم می کنم ..... تا چه قبول افتد و چه در نظر آید....

هر چه می گویم ز اولاد علی
باز هم افزون شود شرمندگی

هر چه گویم خوش اجابت می کنند
ای خدا مردم از این شرمندگی

از دل معصومه اش شرمنده ام
گشته ام افسون این شرمندگی

عشق زهرا در دلم آتش زده
کشته شد نفسم از این شرمندگی

از بدیهایم چنان بگذشته اند
گشته ام مدیون این شرمندگی

من نگفته او کرامت می کند
ای خدا شرمم از این شرمندگی

هر چه می گویم چنان پاسخ دهند
قلب من مسحور این شرمندگی

بیت اولاد علی بیت وفا­ست
ای خدا قربان این شرمندگی

دست زهرا دست امداد خداست
ای فدای شاه این شرمندگی

با حسینش در کنار شط خون
من شدم سیراب این شرمندگی

از رضای مهربان دارم حیا
ای فدای خانه شرمندگی

از کرامت گشته ام دیوانه من
تا به کی مسحور این شرمندگی

ای خدا باب کرامت را مبند
تو فزونی ده به این شرمندگی

زهرا فراهانی – دهم خرداد 1387